The End

Stephen King zou het beter kunnen beschrijven, Linch het beter verfilmen…
Het begon allemaal met het volgen van de GPS, we moesten ergens rond Utrecht zijn. We panikeerden niet, toen de wegwijzers ons de richting van onze vertrekplaats toonden en niet Utrecht. We kwamen op “onze bestemming” aan. De juiste naam, maar de verkeerde plaats.
Het was al iets na de middag, we kregen honger, dus we besloten te stoppen aan ’n café’tje. De auto’s op de parking zagen eruit alsof ze er al een paar jaar stonden, verbleekte lakverf, stofnetten tussen zijspiegel en deur,… Maar dat deerde ons niet, we stapten richting café. Het was niet direct duidelijk welke deur we moesten nemen, maar we stapten de laatste deur binnen. Een hond. Een grote hond.

Een muffe geur, een schuin hellende vloer.. een beklemmend gevoel.
Of we iets konden eten – natuurlijk, zei de jongen in het bordeau hemd. We kozen een tafel, ik zover mogelijk weg van de hond. Ik zag de jongen in m’n ooghoek mijn icetea uitschenken, en dan een schijfje citroen snijden, wat hij -alsof het een cocktail was- op de glasrand bevestigde. Ondertussen sprak hij de hond toe: ‘leg de bal neer’. Ik hoorde een zware ‘POK’, een ander geluid dan ik verwacht had. Het bleek een witte biljartbal te zijn, waarmee de hond rondgelopen had. Bizar.
Het schijfje citroen was te dun, waardoor het over mijn glas hing, toen hij het op de tafel zette. We nipten aan ons glas en hoorden de begintonen van The Doors’ The End.
Ergens waren we blij dat er maar ‘een kleine kaart’ was, want we wilden echt wel goed eten. Maar onze, de mijne in elk geval, was ver te zoeken. Het enige wat ik wou is snel weer vertrekken… Ik hoopte zelfs dat de auto zou willen starten.
Ondertussen zag ik verderop nog een persoon in het café. De dame kwam nader, ging achter de toog staan.. en bekeek ons vanop afstand. “Vriendjes gemaakt.” zei ze tegen de hond. “Eentje toch.” zeiden wij, waarop de blik van de vrouw plots veranderde. “Dat hoort niet, die hond moet weg.” zei ze. Ik zei nog “dat het niet stoorde”, maar ze joeg de hond weg en zij mompelde nog wat..
Ik probeerde niet te letten op details in het interieur, maar de vlieg nam m’n blik mee naar de opgezette vogel,.. de nagemaakte dierenkoppen,… de stang waaraan ooit een tv had gehangen… Nog steeds weerklonk The End.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s